• [blogs]

    Food

    Als er één woord centraal stond in mijn afgelopen jaar, dan was het wel het woord ‘food’!  Toen ik dit Late Bloomer blog begon – overigens met een verhaal over, ja je raadt het al: food – had ik niet kunnen bedenken dat dit een jaar later als rode draad door mijn leven zou lopen. En daarmee ook door mijn bloggers-bestaan. Als blogger voor De Buik van Amsterdam ben ik de afgelopen maanden op de allerleukste hotspots van Amsterdam beland. Van pre-tastings, openingsfeesten tot aan diners voor twee op uitnodiging; het Buik avontuur betekende voor mij een te gekke culinaire…

  • [blogs]

    Hart

    Als iemand ineens weg is uit je leven, maar toch nog zo dichtbij…. Soms letterlijk…. Dan kan het weleens ineens de hoek om komen. Het spel ‘ego vs hart’. En dat spel, geloof mij, dat is een lastige. Terwijl ik in mijn huisje op 2 hoog zit, gaan er allerlei gedachtes door mij heen, van links naar rechts, en in mijn geval ook nog van boven naar beneden. Moet ik nu een stap nemen? Moet ik persé mijn kant van het verhaal kwijt? Moet ik nogmaals zeggen dat diegene in mijn hart zit, voor altijd? Ik besluit van niet. Althans,…

  • [blogs]

    Onderweg

    Precies één jaar terug ben ik gestart met dit blog. Een jaar geleden. Een tijd waarin mijn leven toch wel onverwacht een andere kant op ging. Een richting die ik helemaal niet op wilde. Want de weg waar ik op zat was zó onwijs leuk. Zo bijzonder ook, dat ik het eigenlijk niet eens kan omschrijven. Het was niet makkelijk. Nee, zeker niet. Het was ’t allemaal wèl oh zo waard. Totdat het pad dus ophield. Een jaar geleden. Nou, ik kan wel zeggen; mij werd afgesneden. Dat ronde rode bord met die verticale witte balk zag ik eerlijk gezegd…

  • [blogs]

    Paz

    “En weet je eigenlijk op welke schommel jij zit?”. Ik kijk omhoog en lees: Paz. Geen idee. “Wat betekent dat?”. “Peace”, antwoordt een lieve dame naast mij.  We zitten al ruim een half uur naast elkaar. Op een schommelbank. Porto: vrijdagmiddag 12:20 uur – Praça da Liberdade. Schommelend kijk ik rustig naar alles wat er gebeurt op het plein. En luister ik naar Daniella. En naar haar Portugese levensverhalen. Daniella was iets te vroeg voor haar lunchafspraak en was om die reden op een van de houten schommels – speciaal neergezet voor de komende feestdagen – beland. Ik omdat ik nog…

  • [blogs]

    Soulfood

    Tijdens mijn reis door Maleisië en Bali heb ik veel momenten beleefd die mij aan het denken zette. Ze inspireerden mij. Lieten mij de grote waarde van iets kleins inzien. Simpel verwoord, deze momenten gaven mij energie. Korte ontmoetingen, gebeurtenissen en bezochte plekjes die voor een ander heel simpel zouden zijn, misschien zelfs al snel zouden worden vergeten, bleken voor mij oh zo waardevol. En ik weet wat dit alles voor mij betekende. Voor mij was dit soulfood. Het gekke is, soms zie je op het moment zelf ergens de voedingswaarde niet van in. Al merkte ik al vanaf het…

  • [blogs]

    Droomland

    Om heel eerlijk te zijn, had ik niet bedacht om na mijn vorige reis naar Azië, wéér zo snel naar dit deel van de wereld af te reizen. Mijn planning, mijn droom, en maandenlange voorpret gingen namelijk een heel andere kant op, in de richting van een zonnig Grieks eiland. En, dit keer eens niet alleen het vliegtuig in te stappen. Aangezien je de kosmos wel duidelijk moet maken wat je graag wilt, ging ik vanaf pak ‘m beet februari gewoon alvast in de voorbereidende holiday-mood. Wat zoiets betekende als een nog nèt ff strakker gym-schema, binnenkijken in de vetste…

  • [blogs]

    Kleurplaat

    Mijn eerste. Eén-en-dertig was ik. Hoe bedoel je Late Bloomer! Een heel subtiele, achteraf gezien. Op dat moment echter dacht ik dat de hele wereld het zag. Waaat! OMG! Wat heeft zij nou gedaan? Stoer als ik was, de gedachte wat zij er ook van vonden – àls ze het al zagen – maakte mij niet uit. Ik was zo blij als een kind, en wist meteen, dit is de eerste en niet de laatste. Nummer 2 was ter gelegenheid van mijn verjaardag. Een kado, gekregen van me, myself and I. Iets groter, iets meer zichtbaar ook. Jawel, ik durfde…

  • [blogs]

    Zadelpijn

    Oké. Ik kan zonder fietslampjes. Daar werd ik tenslotte toch al om uitgelachen. ’s Avonds laat als we richting station HS fietsten, samen op mijn oude barrel. En later in Amsterdam, gracht op en gracht af, in het donker. ‘Je hebt toch wel je fietslampjes bij je hè schat’, moest Mr. Handsome altijd even teasend roepen. Tot die ene keer, toen we werden achtervolgd door een motor.  En ja hoor, damn it, aangehouden op de Westerstraat. Een terechte aanhouding overigens, het niveau van het witte en rode licht was ver beneden peil. Mede dankzij mijn oh zo stralende oogopslag – en nee, die…

  • [blogs]

    Shakshuka

    En ineens was tie weg…. Daar zat ik dan, in mijn kleine keukentje in de Jordaan. Het eten was nog warm, je kon eigenlijk zo opscheppen.  De shakshuka smaakte alleen helemaal niet meer, in m’n eentje. Het was bereid voor twee. Zoals ik al die keren, in al die maanden daarvoor kookte. Voor twee personen. Ik probeerde 9 van de 10 keer nieuwe gerechten uit. Alles vond hij lekker. En ja, bescheiden als ik ben, da’s best een piepklein schouderklopje waard. Want hij wist waar hij over praatte, laat staan wat hij proefde als het om eten ging. ‘Ik heb…