Tag: memories

Food

Food

Als er één woord centraal stond in mijn afgelopen jaar, dan was het wel het woord ‘food’!  Toen ik dit Late Bloomer blog begon – overigens met een verhaal over, ja je raadt het al: food – had ik niet kunnen bedenken dat dit een 

Hart

Hart

Als iemand ineens weg is uit je leven, maar toch nog zo dichtbij…. Soms letterlijk…. Dan kan het weleens ineens de hoek om komen. Het spel ‘ego vs hart’. En dat spel, geloof mij, dat is een lastige. Terwijl ik in mijn huisje op 2 

Onderweg

Onderweg

Precies één jaar terug ben ik gestart met dit blog. Een jaar geleden. Een tijd waarin mijn leven toch wel onverwacht een andere kant op ging. Een richting die ik helemaal niet op wilde. Want de weg waar ik op zat was zó onwijs leuk. Zo bijzonder ook, dat ik het eigenlijk niet eens kan omschrijven. Het was niet makkelijk. Nee, zeker niet. Het was ’t allemaal wèl oh zo waard. Totdat het pad dus ophield. Een jaar geleden. Nou, ik kan wel zeggen; mij werd afgesneden. Dat ronde rode bord met die verticale witte balk zag ik eerlijk gezegd niet staan aan mijn kant van de weg. Ik voelde die laatste weken wel een soort ‘tijdelijk niet parkeren’-achtige situatie, alleen weet ik dat aan allerlei andere oorzaken. Want, ik wist wat er daarvoor op zijn pad was gebeurd. En wij op ons pad hadden meegemaakt. Ik weet ook dat het meeste daarvan alleen wij weten. Ik had geduld (of zoals ík het noem; liefde voor iemand) zoals ik vaker had tijdens onze tijd samen. Ik liet hem daarom dan ook even stilstaan, op zijn eigen pad. Ik deed een klein voorzichtig stapje opzij. Want dat had tie zo nodig, dacht ik. Hij had tot kort daarvoor tenslotte op een soort snelweg gezeten. Die rust die hij bij mij kon vinden, schroefde ik voor even wat verder omhoog. Toch draaide dat rode bord zich ineens ook mijn kant op en damn, wat voelde ik mij beroerd.

Nu zijn we een jaar verder. Ik begrijp iets meer wat er is gebeurd, waarom ik op dat pad zat en ook wat er op zíjn pad afspeelde. Zou hij het zelf ook begrijpen? Zou hij weten wat er om hem heen allemaal gebeurde, wel gezien hebben wat er te zien viel en niet weer een snelweg op racen? Waar is hij nu onderweg naar toe? Vragen, gedachtes die zo af en toe nog naar boven komen. Wat ik zeker weet is dat de liefde, het trotse gevoel wat er altijd was, zal blijven. Al is het op een geheel andere wijze. En dus gun ik hem alles, het beste, nee zelfs meer dan dat. Ik weet dat dat andersom ook zo is, ik ken hem. Míjn nieuwe weg heeft mij in ieder geval ontzettend veel nieuwe inzichten gegeven, op veel vlakken. Mij zoveel geleerd. En zoveel gebracht. Zoals een fantastische baan, zoals nieuwe mensen die ik heb mogen leren kennen, zoals het doen uitkomen van mijn dromen, zoals het volgen van mijn hart. En ja, zoals dit blog. De richting op weg naar dat laatste kreeg ik indirect van hem, het allerlaatste duwtje van een dierbare vriendin. Deze latebloomer is nog altijd op reis, en die reis probeer ik vast te leggen op deze site. Ik ben weer onderweg, een andere richting op. Onderweg naar het onbekende. Voor hoe lang die weg ook is. Want het onbekende van nu, is iets wat over een tijdje bekend is. Of, zelfs heel snel weer geschiedenis zal zijn. 

Paz

Paz

“En weet je eigenlijk op welke schommel jij zit?”. Ik kijk omhoog en lees: Paz. Geen idee. “Wat betekent dat?”. “Peace”, antwoordt een lieve dame naast mij.  We zitten al ruim een half uur naast elkaar. Op een schommelbank. Porto: vrijdagmiddag 12:20 uur – Praça da 

Soulfood

Soulfood

Tijdens mijn reis door Maleisië en Bali heb ik veel momenten beleefd die mij aan het denken zette. Ze inspireerden mij. Lieten mij de grote waarde van iets kleins inzien. Simpel verwoord, deze momenten gaven mij energie. Korte ontmoetingen, gebeurtenissen en bezochte plekjes die voor 

Droomland

Droomland

Om heel eerlijk te zijn, had ik niet bedacht om na mijn vorige reis naar Azië, wéér zo snel naar dit deel van de wereld af te reizen. Mijn planning, mijn droom, en maandenlange voorpret gingen namelijk een heel andere kant op, in de richting van een zonnig Grieks eiland. En, dit keer eens niet alleen het vliegtuig in te stappen. Aangezien je de kosmos wel duidelijk moet maken wat je graag wilt, ging ik vanaf pak ‘m beet februari gewoon alvast in de voorbereidende holiday-mood. Wat zoiets betekende als een nog nèt ff strakker gym-schema, binnenkijken in de vetste resorts ons wanend in de meest toffe hotelkamer, en het bestellen van pakketten vol bikini’s en summer outfits. Van dat laatste ging overigens driekwart weer met een rotgang terug naar de leverancier hoor. Soms direct, zonder te openen. Omdat ik wist dat er inmiddels alweer een veeeel leuker pakketje onderweg was ;-). Om van een lang verhaal een iets minder lang verhaal te maken; van die hele vakantie met mijn eigen ‘Griekse’ God kwam uiteindelijk niets meer terecht, de kosmos had duidelijk andere plannen. Nou ja ach, bikini’s komen gelukkig overal ter wereld van pas. En dus besloot ik op een heel bijzondere uitnodiging in te gaan; een paar dagen aansluiten tijdens een vakantie van een lieve mede late bloomer en haar mini-her.

Iedere keer zodra ik een vliegtuig instap, besef ik mij altijd weer hoe blessed ik ben dat te kunnen doen. Hoe makkelijk ook je in slechts een paar stappen een ticket kan boeken, voor veel mensen zijn deze stappen alleen door veel opofferingen of misschien wel nooit te nemen. En hoe bijzonder is het ook nog eens om na een om de hoek bezoek aan vriendinnen te kunnen zeggen; ik zie jullie snel weer….op Bali! 

Tjeee het duurde even, dat afstrepen van de dagen maar eindelijk was het dan zover en mocht ik aansluiten bij twee al iets langer vakantie vierende enthousiastelingen. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, leefden wij ons vriendinnen-leventje gewoon een paar km verderop verder. Op een tempo waar wij enorm gelukkig van werden, hopten wij met eenzelfde smile als de inwoners van dit mooie eiland van strand naar een nog mooier strand, van tuin naar een nog idyllischere tuin, van warung naar een nog smaakvollere warung. Niks keukentje in de Jordaan, niks Erasmuspark. We eten vanavond op Dreamland Beach.

Hoe vertrouwd het ook was om onze vakanties deels samen te beleven, er kwamen ook nieuwe inzichten. Nieuwe gespreksstoffen. Nieuwe ideeën. En nieuwe dromen. De omgeving was daar debet aan. We hoefden het niet eens hardop uit te spreken, onze blikken vertelden oh zoveel…. Hoe kon het toch – en ik kan voor ons alledrie spreken – dat wij ons hier zo thuis voelden? Het gevoel van op vakantie zijn in eigen land, ken je misschien wel. Dat gezegde is misschien wel vanuit twee kanten, twee werelden uit te leggen. Want ehm, dachten wij, wat is in ons geval dan eigenlijk dat eigen land ;-)?

Vijf dagen later, heel veel stof rijker om eens verder over na te denken, plus alle indrukwekkende, mooie Balinese ervaringen in de backpack gepropt, was daar ineens dan helaas toch écht het moment dat die ene taxidriver voor ons hotel kwam aangereden. Eén taxi-rit, twee bestemmingen. Onze dagen met z’n drietjes zaten erop. En wat was het top, wat was het mooi. Dank – dank – dank,  voor de uitnodiging en de super bijzondere belevenis. Ik zie jullie snel weer…in Amsterdam!

Kleurplaat

Kleurplaat

Mijn eerste. Eén-en-dertig was ik. Hoe bedoel je Late Bloomer! Een heel subtiele, achteraf gezien. Op dat moment echter dacht ik dat de hele wereld het zag. Waaat! OMG! Wat heeft zij nou gedaan? Stoer als ik was, de gedachte wat zij er ook van 

Zadelpijn

Zadelpijn

Oké. Ik kan zonder fietslampjes. Daar werd ik tenslotte toch al om uitgelachen. ’s Avonds laat als we richting station HS fietsten, samen op mijn oude barrel. En later in Amsterdam, gracht op en gracht af, in het donker. ‘Je hebt toch wel je fietslampjes bij je 

Shakshuka

Shakshuka

En ineens was tie weg….
Daar zat ik dan, in mijn kleine keukentje in de Jordaan. Het eten was nog warm, je kon eigenlijk zo opscheppen.  De shakshuka smaakte alleen helemaal niet meer, in m’n eentje. Het was bereid voor twee. Zoals ik al die keren, in al die maanden daarvoor kookte. Voor twee personen.

Ik probeerde 9 van de 10 keer nieuwe gerechten uit. Alles vond hij lekker. En ja, bescheiden als ik ben, da’s best een piepklein schouderklopje waard. Want hij wist waar hij over praatte, laat staan wat hij proefde als het om eten ging.

‘Ik heb maar weer wat uitgeprobeerd hoor, ik hoop dat het lekker is!’. ‘Ga je nou bescheiden doen? Hou op hoor… Tot nu toe vind ik al jouw eten lekker schat!’.

Nou ja, heel eerlijk…dat was voor 99% waar. Die vla-flip van heel veel maanden daarvoor telde voor 1%. Maar ah joh, die kwam vanaf toen gewoon niet meer voorbij op de menukaart.

Koken en eten, dat was echt ‘ons’ ding. Recepten uitwisselen. Bereidingswijzes doorlopen. Samen eten aan tafel, waar die tafel op dat moment ook stond. Ingrediënten reviewen. Echt hoor, we hebben er zo-veel uren aan besteed. Soms letterlijk een héle dag door…bellend of live, gezellig en lachend, allebei vol food-passie. Zelfs de boodschappen deden wij samen, op momenten dat wij niet eens samen wáren. Ik ging mee op afstand. Naar de markt in Oost, naar de toko, naar de supermarkt op de hoek.

Als hij in de keuken stond, stuurde hij pica’s van voorgesneden groenten en kruiden. Geduldig wachtend in een schaaltje totdat ze de wok in werden gesmeten. Wow, I loved it! Uitje, knoflook, pepers…’, ik hoor het hem nog zeggen.

Gotver, wat hebben wij u-ren-lang over eten gepraat.
En gotver, wat smaakt dat eten mij nu niet….