Tag: a’dam

Food

Food

Als er één woord centraal stond in mijn afgelopen jaar, dan was het wel het woord ‘food’!  Toen ik dit Late Bloomer blog begon – overigens met een verhaal over, ja je raadt het al: food – had ik niet kunnen bedenken dat dit een 

Hart

Hart

Als iemand ineens weg is uit je leven, maar toch nog zo dichtbij…. Soms letterlijk…. Dan kan het weleens ineens de hoek om komen. Het spel ‘ego vs hart’. En dat spel, geloof mij, dat is een lastige. Terwijl ik in mijn huisje op 2 

Raamkozijn

Raamkozijn

Zomaar een zondagochtend in de Jordaan. “Oh, wat een rust”, denk ik bij mijzelf! Een rust die je niet zo snel zal verwachten in dit stukje Amsterdam, maar het is er wel degelijk. Zeker op zo’n zondagochtend. Dan kan het zelfs hier gewoon voorkomen dat je wakker wordt van de vogeltjes buiten, of van het luiden van de klokken van de Westerkerk. Je begrijpt dat ik dan even het gevoel heb dat ik in een dorpje woon. En dat is best bijzonder als je kijkt naar de ligging van my hood.

Terug naar die rust! Voor zolang die duurt. Het in de ochtend opkomende zonnetje laat zich alleen zien aan de voorkant van mijn huis. En precies daar word ik vandaag nog even verder wakker. Buiten, op het randje voor het raam. De buurt ontwaakt langzaam. Terwijl ik op mijn plekje zit, hoor ik het geroezemoes van verderop. De eerste klanten hebben zich gemeld voor een kop koffie, ga ik gemakshalve even vanuit, bij de cafe’s op de hoek. De ramen en balkondeuren gaan één voor één open. De straat oogt nog rustig. Buren begeven zich bijna voorzichtig naar buiten richting de supermarkt om een ontbijtje te scoren. Enkele toeristen, die hun ontbijtje al lang achter de kiezen hebben, beginnen aan hun dagje-door-de-stad-slenteren. Inclusief rugzak, vlaggetjes en weet ik wat meer. Deze laatste scène vindt zich overigens altijd midden op de weg plaats. Maar ach, op dit tijdstip geeft het gelukkig nog niet veel ergernis aan fietsend Amsterdam. 

Mijn zondag is dit keer vroeg begonnen. En terwijl ik daar zo zit in dat raamkozijn, merk ik dat mijn creatieve mind weer een beetje begint terug te komen. En ik merk ook dat dat mij een goed en happy gevoel geeft. En over rust gesproken… Want ik kan wel zeggen; ik was ‘t even kwijt. Dat merkte ik aan alles! Die creatieve mindset ging even niet goed samen ofzo met de onrust in mijn hoofd. En in mijn lichaam. En jezus, dat laatste deed letterlijk pijn, in elk stukje van mijn lijf. Waarom die onrust er was kan ik niet in een paar woorden uitleggen. Het was kort gezegd ‘ff alles bij elkaar’. Misschien herken je dit, zit je ook weleens in zo’n situatie. Anyway, ik besloot deze ochtend dat ik weer back on track ben, en die onrustige en toch ook leerzame momentjes van die afgelopen dagen zal meenemen in de dagen die komen gaan. In het uitwerken van mijn plannen, het doen uitkomen van mijn dromen!

Ondertussen kijk ik rustig naar wie de straat in en uit slentert (behalve die ene hardloper, die wil ik uiteraard niet te kort doen), en vraag ik mij af met wat voor gevoel zíj deze zondagochtend zijn begonnen?

Zijn ze zo vroeg opgestaan omdat ze vandaag heel veel moeten? Of eindigt hun dag misschien nu pas? Hebben ze ook weleens last van dat ‘alles-loopt-ff-niet-lekker’-gevoel? Of geven ze zich daar misschien nooit aan toe? Zijn ze buiten voor een kort bezoekje aan het een of ander om zich vervolgens weer in hun osso terug te trekken? Al dan niet met een of andere liefde? En, zitten ze soms ook gewoon weleens op een randje van een raamkozijn te niksen? Ik zou het ze het liefst willen vragen maar besluit mij in te houden en lekker verder te genieten van dat ochtendzonnetje. Ik ben ervan overtuigd dat als men er zelf iets over kwijt wilt, of bijvoorbeeld wilt weten waarom ik hier zo buiten voor de deur zit te zitten, ik wel zo toegankelijk overkom dat het gesprek vanzelf wordt start. Zelfs ondanks dat ik misschien wel een vreemde voor ze ben. Zelfs hier midden op de stoep in de Jordaan. Deze ochtend ga ik verder in mijn eigen zomerse zondag mindset. En geniet ik van de nog héééél eventjes durende rust, de buurt, de straat en de voorbij slenterende medemens. Joeee, mijn dag is happy begonnen, vanaf dat randje van het raamkozijn. 

Onderweg

Onderweg

Precies één jaar terug ben ik gestart met dit blog. Een jaar geleden. Een tijd waarin mijn leven toch wel onverwacht een andere kant op ging. Een richting die ik helemaal niet op wilde. Want de weg waar ik op zat was zó onwijs leuk. 

Damsko

Damsko

Hoe dichterbij ik kom, hoe luider het geroezemoes wordt. De rode verlichting iets verderop laat zien hoe ver ik nog van huis ben. Iedere keer als ik het bekende Jordanese cafe nader, weet ik dat ik er bijna ben. Thuis. Het is vrijdagnacht en het 

Tony

Tony

Hoe leuk is het om het weekend in te luiden met een mooi netwerk-event. Zo ging ik afgelopen vrijdag op weg naar het Westerpark. Om precies te zijn: locatie Tony’s Chocolonely. Samen met vriendin / collega Office Manager / mede-latebloomer nam ik plaats bij Tony’s Thuis voor een Praatje over de weg naar het slaafvrij maken van chocolade. En, voor nog veel meer…

Want ja, wat werden wij deze middag blij van… van zoveel.

De locatie! De aanwezige Tony’s! Het enthousiasme! De missie! Het succes! De sales-strategie! De toekomstplannen! Van zoveel (met een extra uitroepteken)!!

Tony C. werd deze middag vertegenwoordigd door Fleur M. Fleur is de Chocolatte binnen de organisatie. Zij werd geïntroduceerd door Paul. En Paul, Paul mag zich King of Happiness noemen. Nou je begrijpt, na 2 minuten gleden mijn buurvrouw en ik al bijna van enthousiasme van de rode stoeltjes. Oké, het is zo niet meer van nu, maar met zulke functietitels wil je toch gewoon met heel veel visitekaartjes strooien.

Wat volgde was een uur lang met open mond luisteren naar een super inspirerend verhaal. Inclusief bijzondere en leuke weetjes. Wist jij bijvoorbeeld dat Tony’s Chocolonely is ontstaan vanuit het programma Keuringsdienst van Waarde? En dat het merk op dit moment marktleider is onder de chocorepen? Dat de ongelijke delen van de reep staan voor de ongelijke inkomsten in de cacao industrie? En Tony zich de gevangenis in probeerde te lobbyen om het probleem onder de aandacht te krijgen?

Het scheelde niet veel of wij hadden Tony’s idee gevolgd en ons laten opsluiten. Om een spoedcursus ‘hoe word ik een Tony‘ te volgen, en vervolgens als onderdeel van een van de teams de wereld bewust te gaan maken van het probleem. Nu is je laten opsluiten gelukkig niet de enige manier om te kunnen helpen. Dus besloten wij na de nodige chocola te hebben ‘geproefd’ toch maar weer ons fietsje te pakken, om 100 meter verderop op het gras van het Westerpark neer te ploffen. Vol voornemens een steentje bij te dragen; door het verhaal verder te vertellen, een serieuze vriend te worden van Tony (wil je dat ook? check dan hun site) en ons netwerk te bewegen een keer aan te sluiten bij een van de maandelijkse Praatjes. In het park bedachten wij tevens aan wie we die ene reep zouden gaan geven. Die reep, dat kadootje op de rode stoel, met daarbij het vriendelijke verzoek van Tony deze door te geven. Samen met zijn verhaal. Nou Tony, deal. Dat doen wij latebloomers graag hoor. Met heeuuul veel eerlijke-choco-liefde.

Zadelpijn

Zadelpijn

Oké. Ik kan zonder fietslampjes. Daar werd ik tenslotte toch al om uitgelachen. ’s Avonds laat als we richting station HS fietsten, samen op mijn oude barrel. En later in Amsterdam, gracht op en gracht af, in het donker. ‘Je hebt toch wel je fietslampjes bij je 

Shakshuka

Shakshuka

En ineens was tie weg…. Daar zat ik dan, in mijn kleine keukentje in de Jordaan. Het eten was nog warm, je kon eigenlijk zo opscheppen.  De shakshuka smaakte alleen helemaal niet meer, in m’n eentje. Het was bereid voor twee. Zoals ik al die