Tag: latebloomer

Food

Food

Als er één woord centraal stond in mijn afgelopen jaar, dan was het wel het woord ‘food’!  Toen ik dit Late Bloomer blog begon – overigens met een verhaal over, ja je raadt het al: food – had ik niet kunnen bedenken dat dit een 

Onderweg

Onderweg

Precies één jaar terug ben ik gestart met dit blog. Een jaar geleden. Een tijd waarin mijn leven toch wel onverwacht een andere kant op ging. Een richting die ik helemaal niet op wilde. Want de weg waar ik op zat was zó onwijs leuk. 

Paz

Paz

“En weet je eigenlijk op welke schommel jij zit?”. Ik kijk omhoog en lees: Paz. Geen idee. “Wat betekent dat?”. “Peace”, antwoordt een lieve dame naast mij. 

We zitten al ruim een half uur naast elkaar. Op een schommelbank. Porto: vrijdagmiddag 12:20 uur – Praça da Liberdade. Schommelend kijk ik rustig naar alles wat er gebeurt op het plein. En luister ik naar Daniella. En naar haar Portugese levensverhalen. Daniella was iets te vroeg voor haar lunchafspraak en was om die reden op een van de houten schommels – speciaal neergezet voor de komende feestdagen – beland. Ik omdat ik nog even van dat lekkere zonnetje wilde genieten. Toen zij uiteindelijk opstond om te genieten van het begin van haar weekend en ik de schommelbank voor mijzelf had, keek ik nog eens omhoog. Vrede dus. Ik moest er zelf om lachen. Ja hoor tuurlijk!! Uitgerekend ík zit op deze schommel! Tsja, op de ook aanwezige Amor of Natal heb ik tenslotte niet zoveel te zoeken ;-)!

Het is de laatste vrijdag van november en terwijl Porto zich aan het voorbereiden is op de komende natal, geniet ik van deze waanzinnig leuke stad. En blijft dat woord in mijn hoofd zitten: vrede. Waarom ben ik nou juist hierop beland? Ik, iemand die niet houdt van ruzie. Van onrecht. Van afgunst. Van gedoe. Als je het zo bekijkt, is het zo gek niet dat precies dit bankje mij ‘uitnodigde’. Alleen toch. Zal het iets betekenen, juist nu? Want eerlijk gezegd vertrok ik precies een week eerder met niet heel veel ‘vrede’ in mijn lijf richting Portugal. Met toch wel wat vragen over hoe mijn afgelopen weken waren verlopen, stapte ik het vliegtuig in. Niet zozeer vragen waar ik persé een antwoord op dacht te vinden in uitgerekend dit land, wel vragen waar ik gewoon even bij stil wilde staan. En dat te doen in Portugal was een leuke last-minute bijkomstigheid.

Wat kan er veel gebeuren in korte tijd. Gewoon zomaar, het komt op je pad of.…? Nee, vaak voor een reden die je op het moment zelf niet eens direct kan bedenken. Waar ik nu even specifiek over na wilde denken, was wat al die situaties waar ik de afgelopen tijd in verzeild was geraakt, kenmerkten; ik wilde alles zo damnnn vrede-vol benaderen, laten verlopen, afronden. Waarom toch? Ik vraag het mijzelf vaak af. Want hé het is niet altijd makkelijk, ja soms zelfs pijnlijk. Maar het is wel hoe ik het het liefste wil.

Een vriendin zei laatst iets treffend: ‘Ik zou het oprecht erg vinden als jouw karakter en goede bedoelingen zouden veranderen door onbegrip, of door de soms keiharde wereld waarin we leven.…‘. Over vrede gesproken. Ze had een punt. Ik herkende het dus ook weer in die momenten de afgelopen weken. Momenten waarop het af en toe voelde alsof ik niet werd begrepen op een manier zoals ik het wél bedoelde. Voor mij keer op keer lessen, die ik gelukkig als latebloomer graag nog even leer. De blauwe plekken neem ik op de koop toe. Dit keer waren het gelukkig lessen waarin ik wel mezelf trouw ben gebleven. Ik heb geleerd dat ik na verloop van hoeveel tijd dan ook zal (kunnen) inzien dat het ergens goed voor is geweest. Ook al zal dat in mijn geval misschien pas in het nieuwe jaar zijn. Mijn nieuw jaar vol paz, die wat mij betrof niet snel genoeg kon beginnen. En hé, daar hoeft het écht niet 1 januari voor te worden toch?! En dus besloot ik op die vrijdagmiddag in november, op een oh zo vredige schommelbank midden op Praça da Liberdade, dat mijn nieuwe jaar was begonnen.

Soulfood

Soulfood

Tijdens mijn reis door Maleisië en Bali heb ik veel momenten beleefd die mij aan het denken zette. Ze inspireerden mij. Lieten mij de grote waarde van iets kleins inzien. Simpel verwoord, deze momenten gaven mij energie. Korte ontmoetingen, gebeurtenissen en bezochte plekjes die voor 

Tony

Tony

Hoe leuk is het om het weekend in te luiden met een mooi netwerk-event. Zo ging ik afgelopen vrijdag op weg naar het Westerpark. Om precies te zijn: locatie Tony’s Chocolonely. Samen met vriendin / collega Office Manager / mede-latebloomer nam ik plaats bij Tony’s 

Kleurplaat

Kleurplaat

Mijn eerste. Eén-en-dertig was ik. Hoe bedoel je Late Bloomer! Een heel subtiele, achteraf gezien. Op dat moment echter dacht ik dat de hele wereld het zag. Waaat! OMG! Wat heeft zij nou gedaan? Stoer als ik was, de gedachte wat zij er ook van vonden – àls ze het al zagen – maakte mij niet uit. Ik was zo blij als een kind, en wist meteen, dit is de eerste en niet de laatste.

Nummer 2 was ter gelegenheid van mijn verjaardag. Een kado, gekregen van me, myself and I. Iets groter, iets meer zichtbaar ook. Jawel, ik durfde het aan. Happy b’day to me! Hoewel het ontwerp geen rocket science was, had het voor mij genoeg betekenis om het te willen laten vastleggen. Binnen een uur stond ik weer buiten en was mijn lichaam een mini-kleurplaatje rijker.

De 3e kwam in het voorjaar van 2017. En ik kan wel zeggen, deze viel iets groter uit dan ik in eerste instantie had bedacht. Niet zo gek als je kijkt naar alles wat ik ‘kwijt’ wilde. De hoofdrol werd toebedeeld aan een vrouw. Daar omheen wilde ik dit en dat. Het liefst in combinatie met zus en zo. Beetje kleur, maar niet teveel. ‘Niet te doen’, moet degene die het kunstwerk moest creëren gedacht hebben! En oh ja, om het makkelijk te maken kwam ik ook nog met een last-minute idee die zij even in het ontwerp moest fietsen. Maar, we kwamen eruit en konden starten. Zij pakte haar tools en ik? Ik nam plaats op de ligbank. Twee middagen later was ik een nieuwe vriendin rijker (plus wat half ingekleurde kleurplaatjes er omheen). En wat voor één; een stoere, tikkeltje mysterieuze en bovendien zeer trouwe vriendin. Eén die vanaf dat moment nooit meer van mijn zijde zou wijken, voor altijd mee op avontuur.

Vandaag is de 4e een feit. Het kostte even wat tijd en geduld, maar hij staat! Het globale ontwerp zat al een paar maanden in mijn hoofd. Toen eenmaal de afspraak was gemaakt, moest ik nog een week of 4 wachten… totdat vandaag vandaag werd. Extra lange voorpret dus. Wat zoiets ging als Pinterest openen, ideeën verzameld op mijn board, de helft daarvan er weer afgegooid, gespard met de liefsten die ook bekend zijn op dit terrein, en het toeleven naar deze dag. ‘Oké, ben je er klaar voor?’, hoorde ik hem zeggen door het trillende geluid van de naald heen. Let’s start!’.

My body is my journal, my tattoos are my story. Alle vier een eigen verhaal, een eigen ontstaan en een eigen blijvende herinnering. Kleurplaten. Oh, wat vind ik ze leuk. En oh, wat zijn ze verslavend. Pinterest map número 5 is alweer in de maak…