Tag:

Food

Food

Als er één woord centraal stond in mijn afgelopen jaar, dan was het wel het woord ‘food’!  Toen ik dit Late Bloomer blog begon – overigens met een verhaal over, ja je raadt het al: food – had ik niet kunnen bedenken dat dit een 

Die ene

Die ene

Zoveel mensen op de wereld en daartussen kent iedereen wel die ene. Die oh zo belangrijke ene. Die ene die je ‘s nachts wakker houdt. Of diegene nu bij je is, of niet. Die ene die bij je in huis woont, of mijlenver bij je 

Hart

Hart

Als iemand ineens weg is uit je leven, maar toch nog zo dichtbij…. Soms letterlijk…. Dan kan het weleens ineens de hoek om komen. Het spel ‘ego vs hart’. En dat spel, geloof mij, dat is een lastige.

Terwijl ik in mijn huisje op 2 hoog zit, gaan er allerlei gedachtes door mij heen, van links naar rechts, en in mijn geval ook nog van boven naar beneden.

Moet ik nu een stap nemen? Moet ik persé mijn kant van het verhaal kwijt? Moet ik nogmaals zeggen dat diegene in mijn hart zit, voor altijd?

Ik besluit van niet. Althans, niet nu. Op dit moment hoef ik namelijk niemand iets te bewijzen. Mezelf niet en de ander ook niet. Ik weet tenslotte hoe het zit, hoe het tussen ons zat. En ik weet, hij ook. Ondanks dat er fouten zijn gemaakt. Aan beide kanten. Die fouten kunnen we hopelijk zien als een les. Waar we misschien nu – nu de emotie nog hoog is – niets aan hebben, maar op een rustig moment nog eens in gedachte over kunnen nadenken, op terugkijken. Misschien wel samen. Er over kunnen praten, ja misschien zelfs wel lachen.

En natuurlijk is het niet te vergelijken, en is de pijn en het verdriet totaal anders, maar ik weet:
Rouwen om iemand die is overleden, is keihard.
Rouwen om iemand die er nog is, is dat net zo…

Onderweg

Onderweg

Precies één jaar terug ben ik gestart met dit blog. Een jaar geleden. Een tijd waarin mijn leven toch wel onverwacht een andere kant op ging. Een richting die ik helemaal niet op wilde. Want de weg waar ik op zat was zó onwijs leuk. 

Kleurplaat

Kleurplaat

Mijn eerste. Eén-en-dertig was ik. Hoe bedoel je Late Bloomer! Een heel subtiele, achteraf gezien. Op dat moment echter dacht ik dat de hele wereld het zag. Waaat! OMG! Wat heeft zij nou gedaan? Stoer als ik was, de gedachte wat zij er ook van 

Shakshuka

Shakshuka

En ineens was tie weg….
Daar zat ik dan, in mijn kleine keukentje in de Jordaan. Het eten was nog warm, je kon eigenlijk zo opscheppen.  De shakshuka smaakte alleen helemaal niet meer, in m’n eentje. Het was bereid voor twee. Zoals ik al die keren, in al die maanden daarvoor kookte. Voor twee personen.

Ik probeerde 9 van de 10 keer nieuwe gerechten uit. Alles vond hij lekker. En ja, bescheiden als ik ben, da’s best een piepklein schouderklopje waard. Want hij wist waar hij over praatte, laat staan wat hij proefde als het om eten ging.

‘Ik heb maar weer wat uitgeprobeerd hoor, ik hoop dat het lekker is!’. ‘Ga je nou bescheiden doen? Hou op hoor… Tot nu toe vind ik al jouw eten lekker schat!’.

Nou ja, heel eerlijk…dat was voor 99% waar. Die vla-flip van heel veel maanden daarvoor telde voor 1%. Maar ah joh, die kwam vanaf toen gewoon niet meer voorbij op de menukaart.

Koken en eten, dat was echt ‘ons’ ding. Recepten uitwisselen. Bereidingswijzes doorlopen. Samen eten aan tafel, waar die tafel op dat moment ook stond. Ingrediënten reviewen. Echt hoor, we hebben er zo-veel uren aan besteed. Soms letterlijk een héle dag door…bellend of live, gezellig en lachend, allebei vol food-passie. Zelfs de boodschappen deden wij samen, op momenten dat wij niet eens samen wáren. Ik ging mee op afstand. Naar de markt in Oost, naar de toko, naar de supermarkt op de hoek.

Als hij in de keuken stond, stuurde hij pica’s van voorgesneden groenten en kruiden. Geduldig wachtend in een schaaltje totdat ze de wok in werden gesmeten. Wow, I loved it! Uitje, knoflook, pepers…’, ik hoor het hem nog zeggen.

Gotver, wat hebben wij u-ren-lang over eten gepraat.
En gotver, wat smaakt dat eten mij nu niet….