Tag: jordaan

Hart

Hart

Als iemand ineens weg is uit je leven, maar toch nog zo dichtbij…. Soms letterlijk…. Dan kan het weleens ineens de hoek om komen. Het spel ‘ego vs hart’. En dat spel, geloof mij, dat is een lastige. Terwijl ik in mijn huisje op 2 

Raamkozijn

Raamkozijn

Zomaar een zondagochtend in de Jordaan. “Oh, wat een rust”, denk ik bij mijzelf! Een rust die je niet zo snel zal verwachten in dit stukje Amsterdam, maar het is er wel degelijk. Zeker op zo’n zondagochtend. Dan kan het zelfs hier gewoon voorkomen dat 

Onderweg

Onderweg

Precies één jaar terug ben ik gestart met dit blog. Een jaar geleden. Een tijd waarin mijn leven toch wel onverwacht een andere kant op ging. Een richting die ik helemaal niet op wilde. Want de weg waar ik op zat was zó onwijs leuk. Zo bijzonder ook, dat ik het eigenlijk niet eens kan omschrijven. Het was niet makkelijk. Nee, zeker niet. Het was ’t allemaal wèl oh zo waard. Totdat het pad dus ophield. Een jaar geleden. Nou, ik kan wel zeggen; mij werd afgesneden. Dat ronde rode bord met die verticale witte balk zag ik eerlijk gezegd niet staan aan mijn kant van de weg. Ik voelde die laatste weken wel een soort ‘tijdelijk niet parkeren’-achtige situatie, alleen weet ik dat aan allerlei andere oorzaken. Want, ik wist wat er daarvoor op zijn pad was gebeurd. En wij op ons pad hadden meegemaakt. Ik weet ook dat het meeste daarvan alleen wij weten. Ik had geduld (of zoals ík het noem; liefde voor iemand) zoals ik vaker had tijdens onze tijd samen. Ik liet hem daarom dan ook even stilstaan, op zijn eigen pad. Ik deed een klein voorzichtig stapje opzij. Want dat had tie zo nodig, dacht ik. Hij had tot kort daarvoor tenslotte op een soort snelweg gezeten. Die rust die hij bij mij kon vinden, schroefde ik voor even wat verder omhoog. Toch draaide dat rode bord zich ineens ook mijn kant op en damn, wat voelde ik mij beroerd.

Nu zijn we een jaar verder. Ik begrijp iets meer wat er is gebeurd, waarom ik op dat pad zat en ook wat er op zíjn pad afspeelde. Zou hij het zelf ook begrijpen? Zou hij weten wat er om hem heen allemaal gebeurde, wel gezien hebben wat er te zien viel en niet weer een snelweg op racen? Waar is hij nu onderweg naar toe? Vragen, gedachtes die zo af en toe nog naar boven komen. Wat ik zeker weet is dat de liefde, het trotse gevoel wat er altijd was, zal blijven. Al is het op een geheel andere wijze. En dus gun ik hem alles, het beste, nee zelfs meer dan dat. Ik weet dat dat andersom ook zo is, ik ken hem. Míjn nieuwe weg heeft mij in ieder geval ontzettend veel nieuwe inzichten gegeven, op veel vlakken. Mij zoveel geleerd. En zoveel gebracht. Zoals een fantastische baan, zoals nieuwe mensen die ik heb mogen leren kennen, zoals het doen uitkomen van mijn dromen, zoals het volgen van mijn hart. En ja, zoals dit blog. De richting op weg naar dat laatste kreeg ik indirect van hem, het allerlaatste duwtje van een dierbare vriendin. Deze latebloomer is nog altijd op reis, en die reis probeer ik vast te leggen op deze site. Ik ben weer onderweg, een andere richting op. Onderweg naar het onbekende. Voor hoe lang die weg ook is. Want het onbekende van nu, is iets wat over een tijdje bekend is. Of, zelfs heel snel weer geschiedenis zal zijn. 

Damsko

Damsko

Hoe dichterbij ik kom, hoe luider het geroezemoes wordt. De rode verlichting iets verderop laat zien hoe ver ik nog van huis ben. Iedere keer als ik het bekende Jordanese cafe nader, weet ik dat ik er bijna ben. Thuis. Het is vrijdagnacht en het 

Zadelpijn

Zadelpijn

Oké. Ik kan zonder fietslampjes. Daar werd ik tenslotte toch al om uitgelachen. ’s Avonds laat als we richting station HS fietsten, samen op mijn oude barrel. En later in Amsterdam, gracht op en gracht af, in het donker. ‘Je hebt toch wel je fietslampjes bij je 

Shakshuka

Shakshuka

En ineens was tie weg….
Daar zat ik dan, in mijn kleine keukentje in de Jordaan. Het eten was nog warm, je kon eigenlijk zo opscheppen.  De shakshuka smaakte alleen helemaal niet meer, in m’n eentje. Het was bereid voor twee. Zoals ik al die keren, in al die maanden daarvoor kookte. Voor twee personen.

Ik probeerde 9 van de 10 keer nieuwe gerechten uit. Alles vond hij lekker. En ja, bescheiden als ik ben, da’s best een piepklein schouderklopje waard. Want hij wist waar hij over praatte, laat staan wat hij proefde als het om eten ging.

‘Ik heb maar weer wat uitgeprobeerd hoor, ik hoop dat het lekker is!’. ‘Ga je nou bescheiden doen? Hou op hoor… Tot nu toe vind ik al jouw eten lekker schat!’.

Nou ja, heel eerlijk…dat was voor 99% waar. Die vla-flip van heel veel maanden daarvoor telde voor 1%. Maar ah joh, die kwam vanaf toen gewoon niet meer voorbij op de menukaart.

Koken en eten, dat was echt ‘ons’ ding. Recepten uitwisselen. Bereidingswijzes doorlopen. Samen eten aan tafel, waar die tafel op dat moment ook stond. Ingrediënten reviewen. Echt hoor, we hebben er zo-veel uren aan besteed. Soms letterlijk een héle dag door…bellend of live, gezellig en lachend, allebei vol food-passie. Zelfs de boodschappen deden wij samen, op momenten dat wij niet eens samen wáren. Ik ging mee op afstand. Naar de markt in Oost, naar de toko, naar de supermarkt op de hoek.

Als hij in de keuken stond, stuurde hij pica’s van voorgesneden groenten en kruiden. Geduldig wachtend in een schaaltje totdat ze de wok in werden gesmeten. Wow, I loved it! Uitje, knoflook, pepers…’, ik hoor het hem nog zeggen.

Gotver, wat hebben wij u-ren-lang over eten gepraat.
En gotver, wat smaakt dat eten mij nu niet….