Tag: goals

Food

Food

Als er één woord centraal stond in mijn afgelopen jaar, dan was het wel het woord ‘food’!  Toen ik dit Late Bloomer blog begon – overigens met een verhaal over, ja je raadt het al: food – had ik niet kunnen bedenken dat dit een 

Raamkozijn

Raamkozijn

Zomaar een zondagochtend in de Jordaan. “Oh, wat een rust”, denk ik bij mijzelf! Een rust die je niet zo snel zal verwachten in dit stukje Amsterdam, maar het is er wel degelijk. Zeker op zo’n zondagochtend. Dan kan het zelfs hier gewoon voorkomen dat 

Damsko

Damsko

Hoe dichterbij ik kom, hoe luider het geroezemoes wordt. De rode verlichting iets verderop laat zien hoe ver ik nog van huis ben. Iedere keer als ik het bekende Jordanese cafe nader, weet ik dat ik er bijna ben. Thuis.

Het is vrijdagnacht en het weekend is begonnen. En ook deze keer gebeurt het weer. Zodra ik kom aangefietst en ik voor de menigte buiten bij het café de hoek omsla, voel ik een licht trots gevoel opkomen. Me in the centre of Amsterdam! Trots op het feit dat ik hier midden in de nacht thuis mag komen. Trots op het feit dat ik deze fijne buurt de Jordaan al 1,5 jaar mijn buurt mag noemen. Trots op dat ik het van de een op andere dag gewoon heb gedaan.

Toen deze late bloomer nog een jong bloemetje was, riep ik ‘t al: ooit ga ik in Amsterdam wonen. En waarom ik dat nou in hemelsnaam zo graag wilde? Nou, vraag dat mijn onderbuik gevoel, want ik weet het niet! Had ik er familie wonen? Nope. Veel vrienden in deze stad? Toen nog op 1 hand te tellen. Dat kon dan ook niet de reden zijn dat ik hier zo graag naar toe wilde. Wat wel de reden was, vind ik nu nog steeds moeilijk te omschrijven. Het was een gevoel wat ik kreeg als ik de stad in kwam, iedere keer weer. De sfeer van vrijheid, de mensen, de chaos, de diversiteit. Natuurlijk, voordat ik er kwam te wonen kende ik de stad…enigszins. Voornamelijk van het drukke centrum, de clubs, de feestjes. Van de vrienden die er al woonden. En van de werkgevers die ik er in het verleden had. Dat was het wel zo’n beetje. Dus als ik het zo en af toe over mijn Amsterdamse droom had, kreeg ik soms een niet-begrijpende blik terug. ‘Je leventje speelt zich toch hier af?’. Daarbij, ik had ook nog een koophuis in het Zuid-Hollandse deel van Nederland. Die moest ik sowieso eerst zien kwijt te raken. Dat lukte mij in een goede periode van de huizenmarkt sneller dan ik had kunnen denken. Het was halverwege 2017. En toeval of niet, juist in die periode kwam er plotseling een klein poppenhuisje vrij midden in de Jordaan. Een plek die ervoor kon zorgen dat ik mijn droom kon waarmaken.

‘Als je straks in Amsterdam woont, moet je wel een van je ID-bewijzen laten verlengen hè’, werd mij ooit lachend gezegd. Want hé, als je houdt van deze stad, wil je die liefde toch op zijn minst laten vastleggen door een Amsterdamse stempel in een van die belangrijke documenten! Whaha, lucky me; einde van dat jaar mocht ik mijn rijbewijs verlengen :-). Afgezien van dat stempeltje bracht de liefde voor Amsterdam mij nog zo veel meer. Misschien zelfs ook wel een beetje meer zelf-liefde. Want er zijn niet veel dingen waar ik heel snel trots op ben als het mijzelf aangaat. Maar terwijl ik het slot van de voordeur deze vrijdagnacht open draai, het geroezemoes van de cafégangers achter mij laat en de steile trap oploop, voel ik de kuiltjes in mijn glimlach opkomen. Damn Damsko, ik heb het gewoon geflikt!

Soulfood

Soulfood

Tijdens mijn reis door Maleisië en Bali heb ik veel momenten beleefd die mij aan het denken zette. Ze inspireerden mij. Lieten mij de grote waarde van iets kleins inzien. Simpel verwoord, deze momenten gaven mij energie. Korte ontmoetingen, gebeurtenissen en bezochte plekjes die voor 

Droomland

Droomland

Om heel eerlijk te zijn, had ik niet bedacht om na mijn vorige reis naar Azië, wéér zo snel naar dit deel van de wereld af te reizen. Mijn planning, mijn droom, en maandenlange voorpret gingen namelijk een heel andere kant op, in de richting 

Tony

Tony

Hoe leuk is het om het weekend in te luiden met een mooi netwerk-event. Zo ging ik afgelopen vrijdag op weg naar het Westerpark. Om precies te zijn: locatie Tony’s Chocolonely. Samen met vriendin / collega Office Manager / mede-latebloomer nam ik plaats bij Tony’s Thuis voor een Praatje over de weg naar het slaafvrij maken van chocolade. En, voor nog veel meer…

Want ja, wat werden wij deze middag blij van… van zoveel.

De locatie! De aanwezige Tony’s! Het enthousiasme! De missie! Het succes! De sales-strategie! De toekomstplannen! Van zoveel (met een extra uitroepteken)!!

Tony C. werd deze middag vertegenwoordigd door Fleur M. Fleur is de Chocolatte binnen de organisatie. Zij werd geïntroduceerd door Paul. En Paul, Paul mag zich King of Happiness noemen. Nou je begrijpt, na 2 minuten gleden mijn buurvrouw en ik al bijna van enthousiasme van de rode stoeltjes. Oké, het is zo niet meer van nu, maar met zulke functietitels wil je toch gewoon met heel veel visitekaartjes strooien.

Wat volgde was een uur lang met open mond luisteren naar een super inspirerend verhaal. Inclusief bijzondere en leuke weetjes. Wist jij bijvoorbeeld dat Tony’s Chocolonely is ontstaan vanuit het programma Keuringsdienst van Waarde? En dat het merk op dit moment marktleider is onder de chocorepen? Dat de ongelijke delen van de reep staan voor de ongelijke inkomsten in de cacao industrie? En Tony zich de gevangenis in probeerde te lobbyen om het probleem onder de aandacht te krijgen?

Het scheelde niet veel of wij hadden Tony’s idee gevolgd en ons laten opsluiten. Om een spoedcursus ‘hoe word ik een Tony‘ te volgen, en vervolgens als onderdeel van een van de teams de wereld bewust te gaan maken van het probleem. Nu is je laten opsluiten gelukkig niet de enige manier om te kunnen helpen. Dus besloten wij na de nodige chocola te hebben ‘geproefd’ toch maar weer ons fietsje te pakken, om 100 meter verderop op het gras van het Westerpark neer te ploffen. Vol voornemens een steentje bij te dragen; door het verhaal verder te vertellen, een serieuze vriend te worden van Tony (wil je dat ook? check dan hun site) en ons netwerk te bewegen een keer aan te sluiten bij een van de maandelijkse Praatjes. In het park bedachten wij tevens aan wie we die ene reep zouden gaan geven. Die reep, dat kadootje op de rode stoel, met daarbij het vriendelijke verzoek van Tony deze door te geven. Samen met zijn verhaal. Nou Tony, deal. Dat doen wij latebloomers graag hoor. Met heeuuul veel eerlijke-choco-liefde.